Zgjedhja e Mark Molla si administrator i Universitetit të Shkodrës, me raport votash 6–1 dhe në një mbledhje me dyer të mbyllura, e mbajtur tëpërbën jo thjesht një vendimmarrje të diskutueshme, por një sinjal alarmi për standardet e qeverisjes universitare dhe integritetin institucional. Ky proces, i zvarritur për muaj me radhë dhe i përshkruar nga paqartësi e tensione, kulmoi në një vendim që ngre më shumë pikëpyetje sesa përgjigje. Fakti që një kandidat, i cili ndodhet vetëm një muaj larg daljes në pension, emërohet në një post kaq të rëndësishëm administrativ, e bën vendimin edhe më absurd. Një zgjedhje e tillë nuk reflekton as vizion afatgjatë dhe as stabilitet institucional, por përkundrazi sugjeron një akt të nxituar dhe të motivuar nga interesa që shkojnë përtej meritokracisë. Akoma më shqetësuese janë pretendimet për standarde të dyfishta në procesin e përzgjedhjes. Pyetjet e ngritura nga rektori Tonin Gjuraj hedhin dritë mbi një kontradiktë flagrante: si është e mundur që një kandidat të skualifikohet për shkak të një dënimi të mëparshëm, ndërsa një tjetër, në të njëjtën situatë ligjore, të shpallet fitues? Kjo nuk është thjesht një shkelje procedurale, është një goditje e drejtpërdrejtë ndaj parimeve të barazisë para ligjit dhe transparencës. Nëse vërtet rezulton që kandidati fitues ka pasur dënime të formës së prerë për vepra si “shpërdorim detyre” apo “falsifikim dokumentesh”, atëherë jo vetëm që kemi një shkelje të kritereve të vendosura nga vetë bordi, por edhe një precedent të rrezikshëm që minon besimin në institucion. Një universitet nuk mund të drejtohet nga vendime që bien ndesh me standardet bazë të etikës dhe ligjit.
Po aq problematik është edhe mungesa e kritereve të qarta dhe të miratuara paraprakisht për pikëzimin e kandidatëve. Vlerësimi subjektiv, pa një skemë të standardizuar, hap derën për manipulim dhe favorizim. Në këtë kontekst, procesi nuk mund të konsiderohet as i drejtë dhe as i besueshëm. Nuk mund të anashkalohet as dimensioni politik i kësaj çështjeje. Pretendimet se kandidati është zgjedhur me “bekim” vendor dhe qendror, për shkak të lidhjeve me Partia Socialiste e Shqipërisë, e rëndojnë më tej situatën. Nëse universitetet shndërrohen në hapësira shpërblimi për besnikëri politike, atëherë autonomia universitare mbetet vetëm një slogan bosh.
Qëndrimi kundërshtues i rektorit Gjuraj dhe paralajmërimi i tij për ndjekje të rrugëve ligjore është një zhvillim i rëndësishëm dhe i domosdoshëm. Ky nuk është më vetëm një debat për një emër konkret, por një betejë për standardet, për ligjshmërinë dhe për dinjitetin e institucionit. Në fund, kjo zgjedhje nuk është thjesht një vendim administrativ i diskutueshëm, është një provë e qartë e krizës së besimit në proceset publike. Dhe nëse këto pikëpyetje nuk marrin përgjigje të qarta dhe ligjore, dëmi nuk do të jetë vetëm për Universitetin e Shkodrës, por për gjithë sistemin e arsimit të lartë në Shqipëri.
