Nga Eda Zari
Për Ahengun e Agim Mollës.
Jo, s’është për Robert Redfordin (në paqe u prehtë) ky shkrim. Ai jetoi si mbret, vdiq si një i tillë. Dhe ne e donim për atë çka bota e bëri.
Por Agimi… ai ishte tjetër soj!
Kam dëgjuar shumë Getz shumë Evans, Ella, Chet dhe Black Orpheu (kohët e fundit mora ‘Moon Beams’)… dhe po mendoja që janë të gjithë gjetkë, ikur lart!
Sot u ngjit Agimi.
E di? Shkodra të futet në vena.
Ishte ajo ditë, ajo ndjesi, si e dehur nga endorfina që falin shumë sende të vogla por që ta bëjnë çastin madhështor. Rrugicat, pragu i vjetër i shtëpive, portat me harqe, era e drurit të djegur. Mendova se i pashë të gjitha. Kalanë, zilet e biçikletave, njerzit që përshëndeten “t´a ha zemren”. Pastaj nata, kur ecën dhe e ndjek notën e një muzike që të fton, jo se do, por sepse duhet.
Dhe ja, u ulëm. Aty, pranë një pijetoreje, ku zëri i Agimit ta kapte zemrën e ta bënte “sheshbesh”. Ishte zë i fortë, por kishte një vibrim të rrallë. Një zë që dilte nga shtigje trupore i pa pregatitur, shperrthente beftazi, ashtu herë metalik, pak nazal e grykor të dyja bashkë! Ai kishte një dritë të brendshme me ngjyra hideje, terrakota, me një teksturë si tehu i thikës xixë, por kur i vinte anës shpirtit këndonte me merak dhe përgjegjësi dashurore – “mirë se erdhe moj pranver, k´to dy zemra mej bashku”. Ai merrte, jepte me turistët, me ata që i njihte e s´i njihte aq ngeshëm pa ndërprerë frazat. Ishte shkodran i mirë, me atë gotën e vogël në dorë, duke ecur nga një tavolinë te tjetra, si duke e pirë ajrin me njerëzit.
Ata thonë se Agim Molla ishte simboli i ahengut. Po, ai ishte. Por jo vetëm. Ai ishte “Oda” e Shkodrës. Ashtu si e doja Myslym Lelën, për shtrirjen e tij vokale, e doja dhe Agimin. Për atë nënshtrim këndonjës dhe karizmën e vjetër ashike. Për atë mënyrë si e përqafonte jetën dhe jaren. Në mozaikun e tingujve të Shkodrës, zëri i Agimit nuk vdes. Ai thotë “O shpirt sa të du”, sa herë që unë e kujtoj atë natë. Dhe kjo mjafton.
Prehje pranë dritës Agim Molla, ago në qiell!
